เขาเชื่อ

เขาเชื่อในพรหมลิขิต

ในจังหวะที่พอเหมาะ เขาพบกับคำทำนายแสนประหลาด ไม่น่าปักใจเชื่อ เขาจะไม่ได้พบรักแท้อะไรนั่น

เขาเบิกบาน เขาไม่เชื่อในสิ่งนั้น ใครจะเดา ใครจะคาด แปลกประหลาดกับคนแปลกหน้าที่ดูเหมือนจะรู้ตัวเขาเองดีกว่าเขานับร้อยเท่า ใครจะเชื่อ กับเพียงแค่ลายมือนั้น จะมาตัดสินอะไรนั่น เขาไม่เชื่อ

เขาเฝ้ารอจวบแล้วจนเล่า เขาไม่นึกคาดว่าจะพบ สิ่งที่ดูเหมือนประหนึ่งกำแพงแข็งแกร่งพังทลาย ความเชื่อมั่นทั้งหมดนั้นเหือดแห้งหายไป เขาเริ่มคิดตระหนัก ไม่ได้ว่าจะจนปัญญา พิถีพิถันเลือกร้อยหรืออย่างไร

เพียงความผิดหวังที่น่าจดจำ ตอกย้ำตราตรึง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขามั่นสุดหัวใจว่า อะไรทั้งหมดนั่น ความรักทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องไร้ความหมาย ไม่ใช่ว่าจะฟูมฟาย เพียงแต่ไม่เข้าใจ ความพยายามนั้นไร้ความหมาย เขาไม่คาดหมายเหตุผลในวงกว้าง ไม่อยากคิดความเป็นไปของกระแสสังคม ความทรมานทั้งหมดที่มี เพียงแค่ฝุ่นผงไร้แรงจะทรงอยู่แม้ในชั่วขณะพริบตา

เขาเริ่มกรีดใบแผลลึกในรอยลายมือ เพียงจะกำหนดโชคชะตาใหม่ เขาไม่หวังจะรอคอยอะไรในสิ่งที่ยึดถือ หากสิ่งนั้นไม่ได้นำพามาซึ่งความสุขหฤหรรษ์ เขาอาจจะรู้ตัวว่าทุกข์ของเขาเสมือนแรงขับดัน เขาไม่สนใจ

เขาเริ่มแสวงหา ไม่นั่งรอคอยกาลเวลา

ไม่ได้ยากอย่างที่คิด เขาเริ่มพบ หญิงสาวที่ต้องตา ทั้งนางแสดงความสนใจ เขาเริ่มคบกันไป มีความสุขเหลือล้นท่วมท้นเต็มดวงใจ คิดว่าไม่มีสิ่งใดจะแยกเขาและเธอให้จากกัน

เขาเลิกกับเธอ ทุกสิ่งมืดมัว

เขาแสวงคว้าสิ่งนั้นอีกครั้ง ไม่ได้ยากอย่างที่คิด ไม่ได้นานอย่างที่คิด ทุกสิ่งซ้ำรอย

เขาค้นหาใหม่ เขาเริ่มใหม่ จบแบบใหม่ เศร้าแบบใหม่ เสแสร้ง ตีสีหน้า แกล้งเอาใจ

เขาเริ่มเหนื่อย

เขาเริ่มหมดสิ่งยึดมั่นถือใจ เพียงแต่ต้องการร่างกายเท่านั้น ความรักทั้งหมดนั่น อะไรนั้นไม่สำคัญเลย

วันแล้ว
วันเล่า

เวลาเลยผ่าน

เขามองบาดแผลที่มือ เริ่มจางหาย เขาเริ่มเข้าใจ สิ่งที่ผ่านทั้งหมดนั่น ไม่ได้ไร้ความหมายถ้าจะพูดให้พอใจ แต่ไม่ใช่จะพูดให้ตัวเขาเองสุขใจ เขาสมเพชต่อสิ่งมีชีวิตเช่นเขาเอง สิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ การเป็นมนุษย์ทำให้เรามีความสุขได้อย่างที่สุด และทำให้มีความทุกข์ได้อย่างที่สุดเช่นกัน เพียงการเกิดมาเป็นความสุขที่จะรองรับความทุกข์สาหัสของไออดีต เพื่อโอกาสอันดีในการชดเชยการกระทำอันเลวทรามแต่ปางก่อน

เขาคิดมาก

เขาจ้องมองลายมือแน่นิ่ง ไม่แน่นอนว่าสิ่งที่เขาคิดฝันจะเป็นจริง เพียงเค้นคาดหาคำสวยหรูให้ดูเป็นคนที่พอใช้การได้

เรื่องนี้สอนว่าอะไร