บ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่ง

"อ้าว รีบกลับทำไมล่ะลูก เดี๋ยวรอพ่อไปรับน้องเดี๋ยวออกไปส่ง"
"ถ้าไม่รีบกลับ เดี๋ยวไปหาอะไรกินกันมั้ย"

บนรถ

"นี่ แหวนแม่สวยมั้ย ฮ่าๆ"
"ฮู้ย ตัวเองเลิกใส่เหอะ ของปลอมนั่นน่ะ"
"ก็อันนี้คนเค้าเอามาให้ฟรีอะ"
"นี่ตัวเองเชื่อเค้าเหอะ อายคน เดี๋ยวถ้าเลิกใส่ เดี๋ยวเค้าซื้อของแท้หรือทองให้เลย"
"ไม่"
"ทำไม"
"เพราะที่ตัวเองพูด มัน ไม่ เป็นความจริงงงง"

เรายิ้ม

อีกสักพัก

"นี่ เดี๋ยวแม่ถูกรางวัลที่หนึ่ง 12 ล้านจะให้ลูกเรียนต่อ ให้เลิกทำงาน ฮ่ะฮ่าๆๆๆ"
"หู่ เลิกฝันเถอะตัวเองน่ะ ทำที่เป็นอยู่ปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ"
"เอ๋า ก็ทำไมอะ"
"เออแม่ เห็นฝันมาตั้งนานและ ตั้งแต่นุกอยู่ประถมอะมั้ง"
"เออ ตัวเองน่ะ ที่ไปวัด นี่ไปขอหวยใช่มั้ยเค้ารู้หรอกน่า"
"เอ๊ะ เค้าไปวัดก็ไปทำบุญ ขอให้ค้าขายดี ให้ลูกไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ สุขภาพแข็งแรง"
"หูย อย่ามาพูด เลิกฝันเลย"
"แล้วตัวเองมายุ่งไรอะ นี่ฝันเค้านะ"

เย็นวันจันทร์ โทรศัพท์ดังขึ้น

"กินข้าวยังลูก อ๋อ กินแล้วเหรอ เลิกงานยัง"

เงียบไปสักพัก

"ฮ่ะๆ ไม่รู้จะคุยอะไร งั้นแค่นี้ก่อนนะ จ๊ะๆ หวัดดีจ๊ะ"

...
ในวันที่คุณซึมเซา เศร้า หรือหมองหม่น
อย่าลืมคนอีกคนที่ห่วงใย ไม่ห่างเหิน

แม้สัก
วันเดียว