แผลที่ได้มายังมีอาญาพลังอยู่
กระดาษที่ยับแล้วยังคงรอบยับอยู่
แผ่นเสียงคงไว้ซึ่งรอยระลึกอันน่าเพลิดเพลิน

เพรียบพร้อมแห่งอารมณ์รู้สึกทั้งหลาย
เสมือนหนึ่งฟ้าอาลัยดาวยามใกล้ฟ้าสาง
กลิ่นหอมรัญจวนสรรพเสียงยินชัดเจนซึ่งความหลัง

หากสิ่งนั้นน่ากลัว
พะวักพะวงหากันไปไยหรือ
ความเจ็บปวดนำมาแล้วแล้วซึ่งสิ่งน่าหวนคืน

เธอฟังเพลงรักอกหักกันทำไมหรือ?
ความไม่สิ้นสุดมีค่าเท่ากัน
เท่าที่เธอเคยบอกว่าตลอดกาลนั่นแหละ

สุดท้าย .. มีแต่ความว่างเปล่า
ไม่ได้โอบล้อมเธอ
ไม่ได้โอบล้อมใจและสหสัมผัสทั้งหลายเหล่านี้

เพราะมันว่างเปล่า เธอจะจับได้อะไรบ้างเล่าหรือ?